สะท้อนช่องโหว่รัฐฯดูแล 'ทหารผ่านศึก' เศร้า!เหรียญกล้าหาญไม่พอเลี้ยงชีวิต

วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2569 - 00:33 น.

นครราชสีมา-กรณีข่าวพบอดีตทหารผ่านศึกพิการทุพพลภาพใช้ชีวิตเร่ร่อนบริเวณวัดบึง จังหวัดนครราชสีมา กลายเป็นคำถามสำคัญต่อระบบสวัสดิการของรัฐ ว่าการดูแล “ผู้เสียสละเพื่อแผ่นดิน” ยังทั่วถึงเพียงใด

เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2569 นางญาศิณี สยุมภูรุจินันท์ รองหัวหน้าสำนักงานสงเคราะห์ทหารผ่านศึกเขตนครราชสีมา (ผศ.น.ม.) พร้อมเจ้าหน้าที่ ลงพื้นที่เยี่ยมและมอบเงินช่วยเหลือให้แก่ อส.ทพ.ปิติ บำเพ็ญรัตน์ อายุ 69 ปี ทหารผ่านศึกบัตรชั้นที่ 3 ซึ่งปัจจุบันใช้ชีวิตอยู่บริเวณภายนอกวัดบึง หลังมีข่าวเผยแพร่ว่าเป็นอดีตทหารผ่านศึกที่ไม่ได้รับการดูแลจากภาครัฐ

ข้อมูลระบุว่า อส.ทพ.ปิติ เป็นอดีตอาสาสมัครทหารพราน ปฏิบัติหน้าที่ราชการสนามตามแผนป้องกันประเทศ เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2525 ประจำชุด ร้อย อส.ทพ.จจ.941 และได้รับพระราชทานเหรียญพิทักษ์เสรีชน ฉบับพิเศษ เมื่อปี 2526 ชีวิตหลังปลดประจำการกลับเผชิญความยากลำบาก บิดา มารดา ภรรยา เสียชีวิต บุตรย้ายไปทำงานต่างจังหวัด ไม่ได้ติดต่อช่วยเหลือ เหลือเพียงพี่สะใภ้ที่อาศัยอยู่จังหวัดบุรีรัมย์เป็นญาติใกล้ชิดเพียงคนเดียว

แม้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะเคยดำเนินการช่วยเหลือตั้งแต่ปี 2564 ทั้งการทำบัตรประจำตัวทหารผ่านศึก การมอบเงินช่วยเหลือครั้งคราว การประสานสิทธิสวัสดิการ รวมถึงการนำตัวเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลจิตเวชนครราชสีมา และการเข้าพักในสถานสงเคราะห์ของรัฐ แต่ อส.ทพ.ปิติ ไม่ยอมรับการรักษา และออกจากสถานสงเคราะห์กลับมาใช้ชีวิตเดิม

ปัจจุบัน อส.ทพ.ปิติ มีอาการวิตกกังวล ไม่ค่อยสนทนากับบุคคลแปลกหน้า ดำรงชีพด้วยการเก็บของเก่าขาย และอาศัยพื้นที่สาธารณะเป็นที่พักพิง โดยชาวบ้านในพื้นที่ยืนยันว่าไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร

คำถามที่สังคมตั้งขึ้นไม่ใช่เพียงว่า “มีหน่วยงานเข้าไปช่วยแล้วหรือยัง” แต่คือ “ระบบช่วยเหลือเพียงพอหรือไม่” สำหรับทหารผ่านศึกพิการทางจิตใจที่ไร้ครอบครัวและปฏิเสธการรักษา การช่วยเหลือแบบครั้งคราวและการประสานสิทธิอาจยังไม่ตอบโจทย์การฟื้นฟูคุณภาพชีวิตอย่างยั่งยืน
กรณีนี้สะท้อนให้เห็นช่องว่างของการบูรณาการระหว่างหน่วยงานด้านทหาร สาธารณสุข และพัฒนาสังคม ว่ามีกลไกเฉพาะรองรับทหารผ่านศึกที่มีปัญหาสุขภาพจิตและไร้ที่อยู่อาศัยเพียงใด และมีมาตรการติดตามต่อเนื่องหรือไม่

ในวันที่ประเทศยกย่องความเสียสละของผู้ปฏิบัติหน้าที่ชายแดน คำถามสำคัญจึงย้อนกลับมาที่รัฐบาลว่า จะยกระดับระบบสวัสดิการและการฟื้นฟูทหารผ่านศึกให้ครอบคลุมและเข้าถึงจริงหรือไม่ เพื่อไม่ให้ “วีรบุรุษในวันวาน” ต้องใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างเดียวดายกลางเมืองใหญ่เช่นนี้อีกต่อไป.

กัญศลักษณ์ รุ่งสุขประเสริฐ นครราชสีมา